Człowiek drogę cnót porzucił,
Z Niebem, i z sobą się skłucił;
Sam Bóg wsrzód ludzi przychodzi,
Niespokoyne Plemie godzi.

?
Co naucza, zaraz iści,
Pracuie nam dla korzyści,
Nieść mu z nami ciężar miło,
By lżey Człowiekowi było,


O dobro nasze stroskany,
Odpoczywał zmordowany,
Znośił niewczas, głód, pragnienie,
Niszczy go Ludzkie zbawienie.

Coż mu oddał rod zacięty?
Przyszedł do swych, nie przyięty!
Jeszcze nań potwarż włożyli,
Y Ludzie Boga sądzili!

Wycierpiał policzki, bicze,
Y więzienie Niewolnicze!
Sprawca wolności człowieka,
W ciemnym lochu zgonu czeka!

Potym go na śmierć wiedziono,
Z Ciernia koronę włożono,
Gwoździami na krzyż przybito,
Y włócznią bok mu przeszyto!

Tak Swiętą Krwią zlany cały
Umarł sromotnie Pan chwały!
Y gdy w Ludziach twarda dusza,
Cała Natura się wzrusza.

Drży ziemia, słońce zaćmione!
Groby zmarłych otworżone:
W przestrzeniach Nieba głos kwili:
"Ludzie Chrystusa zabili!"

Boże! Miłość i złość była,
Co cię o śmierć przyprawiła!
Naywyżey każda się wznasza,
Miłość twoia, a złość nasza!

Te gromy, karać nas bieżą!...
Lecz w ktoreż mieysce uderzą
Twe pioruny nie wstrzymane,
By niebyło krwią twą zlane?...

Raczy miey litość nad nami
Twoiemi winowaycami;
I niechay miecz twoy nie tyka,
Pokorney szyi grzesznika.
Utworzono: 2019-02-09

Ostatnio zmodyfikowano: 2019-06-21

Przypisane Tagi:
Nuty Wielki Post
INFO